Hamlet’in trajik kahramanı Ophelia bir çok sanatçının tuvaline esin kaynağı olmuştur. Victoria döneminde ( ingiltere’nin kraliçe Victoria tarafından yönetildiği dönemdir ki 19 yüzyılın ikinci yarısını kapsar.) pek çok sanatçı , onu, kadının kırılganlığı ve eksik bir yaşamın sambolü olarak kullanmışlardır. Barok sonrası, Neo Klasik ve ön-Rafaello akımlarında, sanatçılar, ayrıntı işçiliğinin dikkati çek­tiği resimlerinde figürü, alışılagelen güzellik anlayı­şı yerine modelin özelliklerini göz önüne alarak be­timlemişlerdir. Millais ve Waterhouse, Ophelia çalışmaları ile bu dönemde göze çarpan sanatçılardır.

Sir John Everett Millais, ingiliz Kraliyet akademisi üyesi sanatçı tarafından yapılan Ophelia’nın su içinde ölümü 1852 ,

Yine İngiliz sanatçı John William Waterhouse tarafından yapılan Ophelia figürleri (1889) ,

Teknik ve uslup olarak birbirlerine oldukça benzerler. Waterhouse, çalışma içeriklerini daha çok mitoloji ve edebiyattan almıştır.Bunlara bağlı olarak çok sayıda kadın figürlerinden oluşan eseri ve Ophelia’nın farklı versiyonlarını resmetmiştir. 

……………………………………

Güzellik kavramının karnını deşen sanatın tarihi, duygusal zekası güçlü teknik dehanın karşısına modern sanatı dikince, kırılganlık resmetmenin yerini yaşamın dengelerini bozduğu insanın suretini betimlemek aldı. Yeni gerçekçilik ve Hyperrealism (Gerçekçiliğin üstü), teknik dehanın becerisi ile kendini ve izleyeni avutamayınca, içeriğine, şaşırtıcı ve rahatsız edici konu ve yaklaşımları aldı. Böylece modern sanat , yüz yıllardır denenmiş benzer içerikleri  sarsıcı yorumlarla denemeye başladı. Genç kuşak, Kuzey İrlandalı sanatçı İan Cumberland‘ın , banyodaki figürü de Ophelia ile benzer bir kader paylaşmış olabilir. Ancak, Millais resmindeki şiirsellik ya da modelin ifadesindeki hüznün ona sonsuz bir sempati duymamızı sağlayan melankolik etkisi, burada yerini, modelin durumundan rahatsız olma ve  ölümü reddetme duygusuna bırakmıştır. (mindonart / 2013)

Ian Cumberland web sitesi burada;

Reklamlar