atelier_V5E4549_rgb

Bruno Walpoth ( 1959 / İtalya doğumlu ; 1978-84 Almanya Güzel Sanatlar Akademisi , Münih.)

Yontu işi sürecinin taşıdığı riskler, “ağaç” söz konusu olduğunda diğerlerinden hafif değildir. Farklı teknikler ile parça kayıplarının ve kazaların onarılması mümkün olsa da , tek parçadan üretim oldukça güçtür. Heykelcilerin belki de bu yüzden yoğun olarak çalıştıkları teknik, çamur ile üretilen üç boyutun kalıplanması ve sonrasında dökümünün yapılmasıdır.

Ağaç yontu, malzemenin doğasından izlerin değiştirilmeden sergilendiği heykellerde, ağacın doğal dokusundan izlerle değer kazanır. Gerçekçi figür çalışmalarında pek denenmeyen bir malzemeyi işlemenin üst düzey bir el becerisi gerektirdiğini söyleyebiliriz. Bruno Walpoth bu beceriye sahip sanatçılardan .

Heykellere baktığımız zaman ağacın sağlam omurgasına yaslanmış insan figürünün sağlığından, dimdik duruşu ile emin olabiliriz. Figüratif estetik konumlandırma anlamında, aslında baston gibi duran bu figürlerin yüzlerindeki anlam, sanatçının kullandığı  küçük dokunuşlarla renklenmiş yüzey ve duruşla çelişki yaratıyor.

Gündelik yaşantıdan alınmış  gerçekçi( realistik) bir figürün sıradan bir mekanda sürreel (gerçeküstü) varlığına tanık oluyoruz. Ağacın yaşı, dokusunda yer alan çatlaklar figür ile uyumlu, hiç de sırıtmadan, hatta ona anlam yükleyerek belirginleşiyor.

Bruno Walpoth‘un ağaç heykelleri , izleyiciyi , bu blok yüzeyin tek parçada nasıl böylesine yontulabildiği sorusuyla yüzleştirirken, malzeme ve sonuç ilişkisinin uyumlu çelişkisi ile baş başa bırakıyor.

Soner Göksay / mindonart / 2013

Reklamlar